در خانه نشسته. چادر گلگلي دور کمر کنار حوض. هميشه گيچ و منگ.

 منتظر خواستگار است. سبزي پاک مي کند. شبها با چادر نماز

سفيدش با خدا صحبت مي کند و دوربين روي لبان معصومش زوم مي

کند. آرايش ندارد و صورتش عين ميت سفيد است. با مردان که صحبت

مي کند سرش را پايين مي اندازد. به آنچه قسمتش باشد اعتقاد دارد.

 براي حاج آقا سفره را روي زمين پهن مي کند. مي داند شوهرش به

فکر زن دوم است اما هر چه خدا بخواهد راضي است به رضايش.

وسعت فکرش به اندازه ي مساحت آشپزخانه و حياطي است که هر

روز جارو مي زند. پوشش او چادر سياه است.

       خبر نداری از دلم ستاره امشب چه بدی

               می بینم از آسمونا داری می خندی به غمم

                       تو رو خدا خنده نکن

                                آخه منم دلی دارم

(افلاطون)

تختخواب مکان مناسبي است براي ملاقات کساني که فکر مي کني

دوستشان داري، آن هم يک ملاقات خيلي نزديک، خيلي خيلي نزديک، و

نزديکتر. لبهء پتو مرز مناسبي است بين يخبندان حرفها و نگاهها و داغي

 سوزندهء پوست بقيهء اعضاي بدن. روبرو جهت مناسبي است براي خيره

شدن، به قصد تظاهر به بي ميلي. کتاب وسيلهء مناسبي است براي چشم

پوشي، وقتي که در چشمهايت بي صبري برق مي زند. خاموشي وضعيت

مناسبي است براي چراغ خواب، براي تصويرهايي که ديگر نمي خواهي در

حافظه ات ثبت شوند. سکوت آهنگ مناسبي است براي پس زمينه، وقتي

تمام حرفهايت خطرناک هستند؛ ممکن است شب را منفجر کنند؛ و بالاخره

انگشت شست پاي راست عضو مناسبي است که مي توان با آن مچ پاي

ديگري را لمس کرد، تا شايد بالاخره انتظار تمام شود.

من  از   اون     اسمون   ابي   مي خوام

من از اون شبهاي   مهتابي     مي  خوام

دلم     از      خاطره  هاي       بد     جدا

من از اون لبهاي     بي  تابي   مي خوام

مثل    يک      دسته      گل         اقاقيا

دلم     اواز       مي کنه         بيا      بيا

تو   مي ري  پشت علف ها گم مي شي

من       مي مونم      و      گل     اقاقيا

گل        ايون       بهار          دل      من

يه       بيابون    لاله      زار    دل      من

توي بارون زير ناودون چيک چيک و ترانه ي جدا شدن

تو خيا بون  کنج  ميدون ناله  و  مرثيه ي    تنها شدن

 داره   بارون     مي زنه  داره      بارون        مي زنه

 چيک   چيک و نم نم    و اروم روي  ناودون  مي زنه

 اگه    بارون   بزنه   رو  دل   عاشق   و حيرون   بزنه

 تو      مثل     بارون    مي شي     از    راه      مياي

اخرش       خسته      مي شي     منو    مي خواي

 وقتي    که   از   رفتنت   غرق    پشيموني    شدي

 وقتي   تو    ظلمت   شب   خسته   و زندوني شدي

 تو      مياي       ميگي        پشيمون        شدم    و

 ديگه     از    بگو    مگو   خسته شدم  خسته   شدم

 وقتي   که    از    رفتنت    غرق     پشيموني  شدي

وقتي          که        غصه       غرورتو          شکست

وقتي         که         غم       روي       قلب تو نشست

تو    مياي         ميگي         پشيمون         شدم     و

ديگه         از           جداي ها            خسته     شدم

 تو        ميگي     اگه         مي شه          منو  ببخش

 که          بازم           عاشق  و   دل  بسته       شدم